Sladem slonca - blog podróżniczy

Brazylia jakiej nie znacie-zycie poza Miastem

2010-02-16T09:37:00.000-08:00

Minęły juz prawie 2 miesiące odkąd opuściłem Salvador i przeprowadziłem się do malej społeczności lokalnej “Marcos”, którą zamieszkuje 500 mieszkańców. W miejscowości tej znajduje się niewielka fabryka przetworów owocowych działająca na zasadzie ekonomii społecznej.
Ostatni miesiąc był dla mnie bardzo intensywny, gdyż przeprowadzamy restrukturyzacje tej małej spółdzielni aby w niedalekiej przyszłości mogła ona ulokować na rynku swoje produkty naturalne, bardzo wysokiej jakości. Decydując się na prace w 3 sektorze a dokładniej prace nad rozwojem idei ekonomi społecznej i spółdzielczości, które to organizacje przy odrobinie pracy mogły by konkurować na rynku z firmami, dystrybuując środki finansowe w regiony niezurbanizowane o wysokiej stopie bezrobocia. Idea na papierze jest o wiele łatwiejsza niż w praktyce, gdzie pojawia się czynnik relacji międzyludzkich i rozbieżności interesów. Nie zniechęcam się jednak pojawiającymi się problemami codziennie inwestuje mój czas starając się maksymalnie zmotywować pracowników do osiągnięcia widocznych efektów.
W wolnym czasie dużo myślę o mojej przyszłości, uczestniczę w zabawach, popijam zimne piwo, kapie się w rzece i rozkoszuje spokojnym i bezstresowym życiem na wsi. Ostatnio byłem poproszony o fotografowanie odebrania dyplomów maturalnych (Formatura), uczestniczyłem w zabawie noworocznej na plaży przy 30 st. celsjusza, łowiłem ryby w rzece używając sieci rybackiej, przestałem jeść mięso-codziennie jem ryby, które kosztują 3-4 zl/kg (głównie piranie). Przestałem jeść mięso tez dla tego, ze mięso typowe to baranina suszona na słońcu, którą nieustannie “temperują” muchy.

Obecnie mieszkam w małym domku na końcu wioski. Domek zlokalizowany jest blisko krzewiastych pól, które tu podobnie jak las nazywa się “mata”. Codziennie w nocy budzą mnie krzyki osłów, nad ranem ptaki, walczę z nietypowymi insektami i śpię w moskitierze. 3 dni temu zabrałem się do mycia naczyń, z którą to praca zwlekałem juz 4 dni. Namoczyłem gąbkę, złapałem pierwszy z brzegu garnek, z którego wyskoczyła średniej wielkości tarantula( jakieś 10 cm). Moje zachowanie mnie zdziwiło, gdyż praktycznie nie zareagowałem, przyzwyczaiłem się spotykać różne robactwo i tarantula tak “mała” nie zrobiła na mnie wrażenia. Złapałem ja w szklankę i wyrzuciłem w krzaki.
Mowie wam, do wszystkiego się można przyzwyczaić:) Jedno ze zwierząt, które uwielbiam obserwować to kameleon, który mieszka w ogrodzie i spotykam go czasem zrywając kokosy z palmy lub cytryny z krzewy. Jest to przepiękna, dumna jaszczurka wielkości 1 metra. Na ścianie w domu gdzie mieszkam żyje więcej niż 10 małych jaszczurek wielkości ok 10-20 cm, które non stop konsumują owady wlatujące do domu zwykle gdy zaczyna padać. Pogoda jest upalna, codziennie ok 40 stopni, codziennie używam kremu z filtrem 30, kapelusz, bo w przeciwnym wypadku można zemdleć, gdy głowa się zbytnio nagrzeje. Co tydzień pojawia się deszczyk, deszczyk oznacza prysznic ”jak z wiadra”.

Ogólnie podoba mi się życie na wsi, co prawda przeszedłem spore problemy żołądkowe i po badaniach okazało się, że mam mikroby ameby (na cale szczęście w tej postaci niegroźna), pomijając jednak te nieprzyjemności doceniam życie blisko przyrody. Czego tak na prawdę mi tu brakuje to dynamizmu charakterystycznego dla dużych miast, społeczności uniwersyteckich, szybkiego Internetu i nowych znajomości. Najprawdopodobniej jestem zwierzęciem typowo miejskim 

Za około 2 do 3 miesięcy wrócę do Salvadoru aby zdać egzamin ze znajomości języka portugalskiego i powoli zaczynam się rozglądać za biletem powrotnym do Polski. Juz powoli najwyższy czas aby przedstawić projekt tu realizowany jednostkom finansującym projekty i rozpocząć regularna prace w wybrane przeze mnie dziedzinie. Naturalnie nieustannie myślę tez o kontynuacji edukacji w dziedzinie ekonomii społecznej, tak wiec kto wie gdzie pojadę następnym razem.

Zwierzęta w brazylijskich fazendach

2009-12-10T01:45:00.000-08:00

Wideo jest dostępne na mojej stronie internetowej Śladem Słońca. Kliknij na pierwszy obrazek po prawej stronie ekranu aby tam się dostać.

Świąteczna przestępczość

2009-12-02T05:56:00.000-08:00

Mieszkasz w dużym mieście w Brazylii to znasz zapewne zasadę: Não saia com dinheiro “Nie wychodź z pieniędzmi”. Kiedy? Podczas karnawału (początek lutego), São Juan (Czerwiec) i Boże Narodzenie. Dlaczego? Bo stracisz to co masz ze sobą. Także i ja w ostatnich 2 tygodniach przestałem wychodzić z aparatem z domu.

Każde duże miasto w Brazylii rządzi się innymi prawami, również jeżeli chodzi o złodziei. Są oni głównie aktywni w tych trzech okresach. Sposób kradzieży jest jednak zupełnie inny. W Salvadorze złodzieje wyspecjalizowali się w kradzieżach autobusowych. Co tydzień dowiaduję się od znajomych o kolejnej kradzieży. Scenariusz przebiega następująco, do autobusu wchodzi dwóch lub trzech mężczyzn. Pokazują broń i nakazują wyciągnięcie wszystkich kosztowności. Następnie grzebią w torbach, teczkach, zabierając wszystko co wartościowe. Złodzieje nie kradną w pojedynkę, bo kończy się to zwykle na dotkliwym pobiciu go przez pasażerów. Tak więc jeden kontroluje kierowcę, drugi sprawdzacza biletów, który siedzi z tyłu autobusu, trzeci zagląda do portfeli. W takim momencie pasażerowie modlą się, żeby nie pojawił się zadem policjant, kończy się to niestety wymianą strzałów w autobusie, tak więc i śmiercią osób.
Złodzieje ze sławnego Rio de Janeiro mają inne metody, można powiedzieć bardziej nastawione na turystów. Okradają oni przyjeżdżających w organizując się w grupy ok 20-50 młodzieniaszków z fawel zwanych Arrastão. Grupy te upodobały sobie głównie plaże, gdzie biegnąc wspólnie, kradną wszystko co wpadnie im w ręce. Dobrym celem są też grupy turystów zwiedzających miasto. Arrastão biegnąc wbijają się w tłum ludzi kradnąc i bijąc tych którzy uciekają lub stawiają opór. W rękach trzymają broń, kawałki żelaza, butelki.Filmik z jednego z takich zdarzeń znajdziecie poniżej.
São Paulo, jako największa z metropolii nie jest wolna od złodziejaszków, którzy wyspecjalizowali się przede wszystkim w okradaniu pojedynczych dobrze wyselekcjonowanych osób w tłumie. Scenariusz wygląda następująco. 3-4 mężczyzn podąża za obiektem przestępstwa. Jeden z lewej strony popycha osobę, gdy ten za osobą wyciąga portfel. Trzeci w tym momencie podrzuca kartki papieru robiąc zamieszanie. Osoba wie,że jest okradziona i podbiega do tego, który ją popchnął. Nie ma on jednak portfela.
Z największych miast pozostało jedynie miasto Brazylia, gdzie jest siedziba rządu. Tu pojawiają się afery, których kilka w ostatnim czasie było z filmowanych z ukrytej kamery. Niektórzy politycy nagrywani, wkładali łapówki rzędu 30-50.000 Realów w majtki lub skarpetki.

W tym momencie wielkimi krokami zbliżają się święta. W centrum stoi wielka sztuczna choinka (tak jak sztuczna palma w Warszawie), w centrach handlowych muzyka jest już istnie świąteczna. Pogoda tylko nie całkiem świąteczna, bo kończy się już wiosna i 21 grudnia rozpoczyna się lato a temperatura już dzień w dzień przekracza 30 stopni C. Tak więc czekam powoli na moment wyjazdu z Salvadoru dnia 20 grudnia, aby powrócić do pstrykania zdjęć. Nie zamierzam w tym okresie ryzykować spotkanie Świętego Mikołaja w jednym z autobusów Salvadoru.

Mieszkając tam, gdzie śpiewał król.

2009-11-24T18:17:00.000-08:00

Dokładenie 13 lat temu w dzielnicy Pelourinho, centrum historycznym miasta Salvador, miało miejsce wydarzenie nietypowe dla mieszkańców. Wydarzenie to rozsławiło Pelourinho na całym świecie...

Ulice zamknięte przez policję militarną, tysiące ludzi obserwujących jak król popu,Michael Jackson, nagrywał jeden se zwoich najsławniejszych klipów They Don`t Care About Us. Piosenkarzowi akompaniowała grupa młodzierzy i dzieci grających na kolorowych bębnach OLODUM.
Szczególnie po śmierci piosenkarza, mieszkańcy Salvadoru wspominają ten dzień pełen emocji i muzyki. Był on dniem w którym zały świat zobaczył jak bawi się pelourinho. Teledysk zawiera też nagrania z Rio de Janeiro, jednak Salvadorjest właśnie tym miejscem pełnym koloru i muzyki. Nadmienie tutaj, że między Salvadorem i Rio de Janeiro istnieje wielka konkurencja, które z miast jest ciekawszym miejscem turystycznym. Powiem wam, że po tym teledysku, szala zaczęła się przechylać na korzyść Salvadoru

Przyjechawszy do Salvadoru, przez pierwszy miesiąc, mieszkałem w kamienicy z widokiem na plac, na którym wydarzenie to miało miejsce. Z przyjemnością ogladam więc teledysk.Tak też i wy zróbcie, czując gorący klimat miejsca w którym przyszło mi mieszkać.

Odrobina Historii: Czy w Brazylii są Polacy?

2009-11-16T04:55:00.000-08:00

Mieszkając w regionie Bahia już od 8 miesięcy, natknąłem się tylko na 2 osoby z Polski, zwiedzające jako turyści historyczną część miasta Salvador zwaną Pelourinho. W opowieściach jednak, już 3 dziewczyny poinformowały mnie,że miały chłopaków -Polaków. Także slyszałem, że jest tu w mieście dwóch księży misjonaży, pracujących w tym regionie od lat. W znakomitej jednak większości przypadków, wszyscy z uśmiechem na ustach mówią, “no to jesteś pierwszym Polskiem-klientem naszej firmy” albo “Jesteś pierwszym Polakiem z jakim się spotykałam” lub “ Nie gościliśmy jeszcze Polaka”. Kolejnymi pytaniami są: “ Powiedz nam cos o swoim kraju”, “Mówicie w Polsce po Rosyjsku czy po Angielsku?” , “Powiedz coś po Polsku”...i dziesiątki innych pytań, na które jedną z odpowiedzi jest “ Chrząszcz brzmi w trzcinie...” co pozostawia wielu moich znajomych ze zdziwieniem w oczach i otwartymi ustami. Naturalnie wielu stara się powtórzyć ale jeszcze nikomu sie nie udalo :) Najbliżej wymową byla pewna znajoma z São Paulo, ponieważ pauliści używają dużo głosek “sz”.
Rozumiem jaka ciąży na mnie odpowiedzialność społeczna, jako pierwszy, kreuję wizerunek naszego kraju w wielu aspektach społeczno-rynkowych, co staram się czynić bardzo rozważnie. Jako pierwszy Polak staram się także kreować dobre wrażenie o naszym kraju i jego mieszkańcach. Nie jets to łatwe zadanie, zwarzywszy, że jak spytacie mnie co mi się kojarzy z Polską, zamykając oczy pojawiaja mi sie obrazy z TVN24 opisujące Polską scene polityczną i naszych polityków-aktorów-populistów.

A jak to jest na południu kraju, czyżby było tak niewielu Polaków w Brazylii?

Pomogę wam odpowiedzieć na to pytanie posiłkując sie artykułem z 2004 “Nowostworzona Ojczyzna” (Pátria Reinventada) z brazylijskiego magazynu Cartacapital, który ostatnio trafił w moje ręce.

Polscy turyści odwiedzajacy miasta Rio de Janeiro oraz São Paulo zwykle odwiedzają Cruz Machado, małe miasteczko we wnętrzu regionu Paraná. Jest to miasto polskich imigrantów, którzy rozpoczęli zasiedlanie tego regionu w 1869 r. Ciekawym jest fakt, że architektura budynków nawiązuje do tej w Polsce w XIX w., język a raczej jego pozostałości pozbawiony jest zwrotów używanych obecnie w ojczyźnie, dominują staropolskie obyczaje i tradycje. Grupa polskich imigrantów jako społeczność tradycjonalistów polskich jest tu największa na świecie, nawet większa niż w Chicago,USA.
Z wyliczeń rząduowych wynika, że na poludniu Brazylii mieszka 800.000 osiedleńców Polskich. Nie jest ich wielu porównując ich ilość z “teuto-brasileiros” czyli osiedleńców Niemieckich. W Brazylii 18 milionów mieszkańców ma conajmniej jednego przodka niemieckiego (to 10% populacji Brazylii). Polaków jest jednak wielu, a porównując ich ilośc do indian, których jest w kraju nieco powyżej 515.000 osób wydaje się to czystym absurdem. Brazylia może w niedługim czasie chlubić się nie indiańskim czy afrykańskim, lecz niemieckim pochodzeniem.

A kiedy rozpoczęła się Polska imigracja?

W 1869 roku przyjechała do Brazylii grupa 64 imigrantów, osiedlając się w stanie Santa Catarina . Byli to chlopi pańszczyżniani głównie z regionów Beskidzkiego i Żywieckiego, którzy zachęceni brazylijskim programem nielimitowanego osiedlania się Brazylii, wyemigrowali z rodzinami. Polacy. W Brazylii czekał na nich nie raj...a niewolnictwo. Trafili oni prosto do pracy w formie niewolników, z których to uciekli do stanu Curitiba w 1971 roku. Tam zakupili swoją ziemię i rozpoczęli niezależną pracę. Bylo to dla nich duże osiągnięcie, zważywszy, że wyemigrowali z kraju o ustroju feudalnym. Gdy obecenie dziennikarze pytają polonię brazylijską, gdzie sie urodziłeś, wielu polaków odpowiada “Tui-Tam” tu w Brazylii i tam w Polsce.

(fot. Brazylijczyk Ernest Grochowski śpiewa "Mulher Rendeira" z akcentem"). Kolejna, rownie nieszczęśliwą dla polskich chłopów imigracja miała miejsce w w 1911r. kiedy to przybyła do miasteczka Cruz do Banho grupa 1200 rodzin. Niefortunnie zaraz po tym 800 osób zmarło w wyniku epidemi tyfusu.

Z moich studiów Latynoamerykańskich, a dokładniej z kwartalnka CESLA, pamiętam jeszcze jedną informację o polonii w Brazylii. Polacy nie byli lubiani przez portugalczyków z trzech prostych przyczyn: nie chcieli uczyć się jezyka, odseparowując sie tym samym od kultury Brazylijskiej, lubili afrykańskie kobiety, co przeczyło z Brazylijską ideą zachowania białej rasy oraz mieli skłonność do mocnych alkoholi. Ówcześni pisarze wypowiadali się, że nie sprzyjało to w tak gorącym klimacie. W późniejszych okresasch, gdy części Polaków udało się zdobyć wykształcenie i zaistnieć w kulturze Brazylijskiej jako pisarze czy dziennikarze, owi starali się zmazać zły wizerunek Polaków w Brazylii. Do tek “kampanii” przyłączył się także że Papierz Jan Paweł II, który porzez woją wizytę w 1980 roku, spowodował zaistnienie polonii brazylijskiej w świadomości kulturowej.

Do czasu pierwszej wojny światowej do Brazylii przyjechało 130.000 nowych polskich imigrantów, połowa z których osiedłiła się w południowym regionie Paraná. Owi Polacy rozpoczęli propagandę, oferując pieniądze za zachęcanie rodaków w kraju do dalszej imigracji.

Polacy od czasu pierwszych imigracji podtrzymywali tradycje polskich kulinariów, przygotowując kielbasę “quiobaça”, pierogi “ o pastel de batata, ricote e chucrute”
i chlep wyrabiany z mąki żytniej e batatów-słodkich ziemniaków “ o pão feido de farinha de centeio e batata-doce”, oraz przetwory z wieprzowiny, co jest nietypowe w kraju konsumentów wołowiny.

Przez wiele lat polonia brazylijska miała problemy z językiem portugalskim. Szkoly podstawowe organizowane w miejscach kolonii polskich uczyły w języku narodowym, dopiero prezydent Getúlio Vargas, zabronił prowadzenia lekcji w j.polskim. Język był jedną z przyczyn dyskryminacji Polaków w miastach Brazylijskich. Problemem, oprócz trudności w wymowie, był także bardzo jasny kolor skóry oraz wrodzona nieśmiałość w kontaktach. Polacy mający obecnie 60-80 lat nadal mają duże problemy z porozumiewanem się po portugalsku, natomiast już ich dzieci, które opóściły hermetycznie zamknięte polskie miejscowości (zwane tutaj Koloniami) i rozpoczęły studia, zmieniły sie z czasem w Brazylijczyków. Wielu z nich nie mówi ju po Polsku, zna co najwyżej słowa.
Ci bardziej świadomi polskości, starają się wysyłać swoje dzieci na kursy języka Polskiego w szkołach średnich.

Video: Co zdarzyło się w parku narodowym Chapada Diamantina cz.2

2009-11-14T05:39:00.000-08:00

Zalecam otwieranie video w następujący sposób:

1. Po włączeniu przycisku play, po pokazaniu się pierwszego obrazu nacisnąć pauzę w lewym dolnym rogu aż do pełnego załadowania się filmu ( różowy pasek poniżej video).

2. Następnie otwarcie filmu na pełnym ekranie( na dole po prawej stronie drugi przycisk) i dalej play i możemy oglądać video bez problemów.

Video: Co zdarzyło się w parku narodowym Chapada Diamantina cz.1

2009-11-12T16:13:00.000-08:00

Z góry przepraszam za kiepska jakość i pełna improwizację w przygotowaniu tego materiału. Zapewniam was, że kolejne relacje będą dużo lepsze. Aha, i jeszcze jedno, park Chapada Diamantina ma 1500 ha a nie m2 :)

Co zdarzyło się w parku narodowym Chapada Diamantina

2009-11-07T03:34:00.000-08:00

Park Narodowy Chapada Diamantina oddalony jest o ok 450 km od Salvadoru i jest byłym wykopaliskiem diamentów i węgla kamiennego. 22 lata temu przyjechał do Chapady Amerykański naukowiec, któremu udało się zarejstrować ten region jako park narodowy na obszarze 1500 há (przepraszam za błąd w filmie,który wkrótce zobaczycie na moim blogu).
Moja wycieczka do Chapady była samotna, niestety nie udało mi się namówić żadnego ze znajomych na przyłączenie się, spakowałem więc namiot i wskoczyłem do nocnego autobusu zmierzającego do miasteczka Lençois, zlokalizowanego w sercu parku narodowego.Gdy nad ranem wysiadłem z autobusu, grupa przewodników dopadła przyjeżdzających proponując motel lub swoje usługi. Dotarłem wreszcie na kemping, rozłorzyłem namiot i poszedlem pozwiedzać trochę miasteczko. Z ciekawości wstępowałem też do agencji turystycznych pytając o przewodników...i tu niespodzianka, ceny, które mi oferowali kształtowały się od 100 zł za jedno dniową wycieczke do 750 zł za 3 dniową. Moje oczy ze zdziwienia zdrobiły się większe od pięciozłotówek. W ostatniej jednak agencji, którą odwiedziłem poznałem na prawdę sympatyczną dziewczynę imieniem Jucy, która zaoferowała mi wycieczkę za 30 zl (cena jak dla mnie “otima”-idealna) więc długo się nie zastanawiając pobiegłem na kemping, spakować plecak. Była to wycieczka do wodospadu Sussego, 4 godziny skakania po kamieniach aby tam dotrzeć i 4 spowrotem. Przyroda w Chapada jest niesamowita, park poprzecinany jest wieloma rzekami, wszystkie są koloru czarnej kawy lub c-coli jak kto woli, a kolor wody nie jest wynikiem bynajmniej zawartości żelaza w skałach, lecz mikroorganizmów, jakiegoś rodzaju planktonu, który zabarwia ją tak intensywnie. Na kemping wróciłem zmaltretowany z bólami szystkich mięśni. Zforsowałem się do tego stopnia, że nie byłem w stanie spotkać się w nocy na piwku z Jucy. Kolejny dzień z powogu bulów i deszczu, spędziłem w namiocie, przyjechały nowe osoby na kemping, wsród nich dwie grupy “galery” muzyków z południa Bahia. Zostałem zaproszony na piwko do małej knajpki “łódź podwodna”, co z przyjemnością zaakceptowałem. Gdy galera weszła do baru,
od razu zasiadła przy instrumentach i rozpoczęła grać brazylijskie przeboje w stylu Dżem, powoli zaczęli pojewiać się zwabieni dzwiękiem inni młodzi ludzie, którzy także prezentowali co potrafią grać. Nie chwaląc się, pomimo mojego beztalencia w graniu na bembnie (bongos), łupałem w ten instrument prawie całą noc. Po północy pojawiły się dwie dziewczyny z jakiejś profesjonalnej grupy muzycznej i zaczął się pradziwy konert.

Rankiem, udało mi się wstac bez problemów przed 7:00 i pierwsza myśl, która mi przyszła do głowy to wizyta w agencjach turystycznych aby ponegocjować trochę ceny( pojawiając się zaraz przed wyjazdem wycieczki, agencje ewidęntnie miękną cenowo). Tak więc znalazlem tym razem wycieczkę bardziej objazdową przez Jaskinię Torrinha, gdzie zobaczyłem niesamowite stalagtyty i stalagmity i wypstrykałem sporo zdjęć ( ciekawostka- 2 km w głąb jaskini nie mam prawie wody, ściany są suche, piach pod nogami jak na pustynii) Spowodowane jest to tym, ,że park narodowy Chapada Diamantina przedzielony jest górami na dwie różne “strefy” klimatyczne i rodzaje roślinności. Połowa parku od strony wybrzeża jest wilgotna, występuje tam dużo palm, owady i zwierzęta typowe dla roślinności wybrzeża atlantyckiego: pumy, duże pająki, długie stonogi, świerszcze które piszczą jak syrena strażacka...Druga połowa skolei jest półpustynna i tam początek ma obszar półpustyń zwanych caatinga, które wam już opisywałem, są to obszary gdzie występuje wiele jaszczurek, węży a ziemia ma kolor krwisto-czerwony.

Kolejnym punktem wycieczki był wodospad diabelski, miejsce na prawdę przepiękne, kolor wody czarny,a lokalizacja wodospadów i jezior przypomniała mi park narodowy w Chorwacji Plytvickie Jeziora. Różnica między obydwoma parkami jest jednak taka,że tu w brazylii można się kąpać w każdym wodospadzie, jeziorze. Oczywiście są też osoby, które naciągają tą zasadę, organizując zabawy i grill, śmiecąc dookoła. Niestety w Brazylii Północno-wschodniej to nic dziwnego. Wycieczka skończyła się wspinaczką na jedną z gór kanionu Pai Inacio, skąd rozpościera się przepiękny widok na cały kanion. Niestety zaplanowany zachód słonca zostal zepsuty przez chmury, zdjęcia jednak zrobiłem.

Po powrocie wieczór i kolejny dzień spędziłem w towarzystwie premiłej koleżanki Jucy, wraz z jej półtorarocznym synkiem półfrancuzem. Mały Noam był niesamowitym obiektem do fotografowania, nawet istnieje podobieństwo miedzy mną i nim jak byłem w tym wieku.
Ojciec chłopczyka jest przykładem, że do Chapady Przyjeżdza wielu turystów, artystów, którzy decydują się tam zostać.

Z tych grup które poznałem dominują francuzi, izraelczycy i amerykanie. Ojciec chłopczyka jest francuzem w moim wieku, który uciekając przed odpowiedzialnością życia we Francji, przypadkowo dorobił sie tu syna. Dziewczyna ma 20 lat , on jest artystą-przewodnikiem, który nie oszczędza pieniędzy na marihuanę. Tylko odpowiedzialności mu zabrakło bo rok temu wziął rozwód z ową Jucy. Gdyby nie moja chęć podróży, zostałbym jakiś czas dłużej w tym spokojnym miasteczku Lençois:)

Z a 2-3 dni znajdzienie na moim blogu krótki film z tego wyjazdu.

PS1: No i jeszcze informacje z ostatniej chwili, upał w Salvadorze jest niemiłosierny, w telewizji trąbią, że tej wiosny mamy tu lato, jet ok 40 st.

PS2:Na mojej ulicy w pokoju motelowym transwestyta zabił jakąś tu znaną osobę publiczną jak byłem w Chapadzie. Chłop miał rodzinę, dzieci, pieniądze i skonczył życie w pokoju z transwestytą i z nożem w klatce piersiowej.

PS3: Pani, która pomaga nam sprzątać mieszkanie a mieszkam ze studentami, wczoraj wracając o domu doświadczyła kradzieży masowej w autobusie. Niestety chyba przestanę jeżdzić po mieście z aparatem.

Kliknij aby obejrzeć galerię fotografii z Chapady Diamantiny

Gay Parade Salvador

2009-10-28T13:59:00.000-07:00

W ubiegłą niedzielę odbyło się jedno z najwiekszych wydażeń ulicznych w mieście Slavador, parada gejów i lesbijek. Według organizatorów w paradzie udział wzięło 500.000 osób, 4 główne ulice w mieście zostały zmknięte. Ulicami tymi wśród morza tańczących obserwatorów przetoczyło się kilkanaście eletricos czyli samojezdnych platform używanych podczas karnawału.

Parada, która świętowała swoją 9 edycję, była manifestem do akceptacji wszystkich orientacji sexualnych. Parada była otwarta dla wszystkich i podobnie jak já, prawdopodobnie większość osób zdecydowała się przyjść bez względu na orientację sexualną aby wypić zimne piwko, pokołysać się w rytm muzyki i przygotować się do karnawału. Bacznie obserwując wydażenie, zauważyłem,że dla mieszkańców Salvadoru to idealna okazja do poznania dziewczyny lub chłopaka heterosexualnego, którzy ewidentnie przyszli tu by szukać przygód. Biorąc jednak pod uwagę charakter imprezy, wcześniej namowiłem koleżankę Julianę aby mi towarzyszyła, jasno wskazując na moje preferencje sexualne:) Naturalnie muszę przyznać, że bardzo mi odpowiada jej towarzystwo.

Nigdy nie uczestniczyłem w ulicznych imprezach na taką skalę i na prawdę byłem pod wrażeniem, każda platforma (olbrzymia ciężarówka) wypełniona była głośnikami z których na zmianę można było słyszeć sambę i muzykę elektroniczną. Na każdej platformie wśród grupy tańczących tranzwestytów i gejów ulokowany był zespół, który tą muzykę grał. I tu muszę nadmienić, że podobnie jak kobiety podczas karnawału, tranzwestyci tanczyli kompletnie nago! Po ulicach wśród szwadronów policji spacerowali geje w stringach lub w kreacjach wieczorowych, za każdym rogiem obwożni sprzedawcy oferowali piwo i papierosy.

Naturalnie jak podczas każdych imprez masowych w Brazylii pojawili się też politycy, którzy wykrzykiwali z platform hasła polityczne i swoje zasługi dla równouprawnienia płci. Wysluchując dziesiąte przemówienie, wydawało się, że owi politycy w swojej karierze nic innego nie robią tylko walczą o prawa gejów i lesbijek czy prawa bezdomnych. Wśród nich był pierwszy polityk tranzwestyta, który był główno-prowadzącym imprezy.

Przewijając się w tłumie, zauważyłem,że dla mieszkańców tak na prawdę jest to dobra zabawa, tłum przenosil nad głowami gigantyczne flagi, krzyczał, piszczał, śpiewał i tańczył. Będąc wbitym w taki tłum ludzi, szczególnie przy moim wzroście, ciężko oddychać, temperatura z 20 stopni wyższa, piwo leje się po nogach i kurczowo trzymając mój aparat fotograficzny przebijałem się do najbliższego szwadronu policki aby pstryknąć kilka “bezpiecznych” fotek. Przebijając się przez tłub Juliana krzyczała “Zejdz z drogi!”, i zanim zareagowałem już zostałem odepchnięty łokciem przez także przeciskający się przez tłum szwadron policji z trzema skutymi w kajdanki młodocianymi. Policja dzieli się na 3 rodzije, tworząc grupy po 7 oficerów. Pierwszym jest PM Policja militarna, białe kaski, krótkie pałki... oni kontrolują tlum, Drugim rodzajem jest policja interwencyjna, czarne kaski i metrowe pałki do bicia ludzi, trzeci mają kaski czerwone i niewiem lub nie chce wiedzieć czym się trudnią.

Parada gejów i lesbijek w Salvadorze jest imprezą wyjątkowo spokojną i bezpieczną w porównaniu do osławionego karnawału. Tu co najwyżej można stracić aparat. Podczas prawdziwego karnawału ( a widziałem w telewizji relacje jakich nie pokazuje się w Europie) grupy mężczyzn tańczą trzymając pięści przy twarzy ( podobnie do bokserskiej gardy) i co pewien czas dochodiz do pojedynku kilkunastu na kilkunastu...lub jednego.Tak więc nie będąc zwolennikiem imprez masowych zdecydowałem się nie spędzać karnawału w Salwadorze i spędzić go podróżując po wnętrzu kraju.

Perła Salvadoru: ITAPARICA

2009-10-26T06:06:00.001-07:00

Witajcie moi drodzy,

W Polsce zapewne zminno, słyszałem, że nawet śnieg się pojawił, dlatego tez dzisiaj zabiore was w miejsce na prawde wyjątkowe, pełne słońca, pięknych plaż, błękitnego oceanu, palm i ludzi żyjących bez pośpiechu...gotowi...?

Zanim jednak przeniesiemy się w to tropikalne miejsce, 2 słowa o brazylijskiej telewizji a dokładniej telenowel. Nie musze w tym miejscu zaznaczać jaki stosunek mają do nich Brazylijczycy. Tutaj nie ma znaczenia czy masz 9 czy 90 lat, wszyscy bez wzgledu na wiek i płeć z zapartym tchem ogladają najpopularniejsze telenowele. Telenowele codziennie mają swoje odcinki i trwają w zależności od sukcesu od 6-8 miesięcy. Te najpopularniejsze jak ostatnio Caminho das Indias ( Ścieżka Indian) czy Viver a Vida ( Korzystając z życia ) wyświetlane są o godz. 21:00 i zwkle zawierają elementy miłości, gwałtów, kradzieży, homosexualizmu i ostatnio wyjątkowo modne są bójki kobiet. Aktorzy są piękni i bogaci, aktorki atrakcyjne i rozrzutne a wszystko rozgrywa sie zwykle w Rio de Janeiro. Ale nie tylko telenowele różnią nas od brazylijczyków, z rozmachem tworzone są też programy informacyjne gdzie informacja przekazywana jest nie w sposób uporządkowany i spójny a emocjonalny. Brazylisczycy kochają emocje.

Wróćmy jednak w gorące klimaty...

W ostatnich dniach zaplanowałem sobie dłuższą wycieczkę na wyspę Itaparica znajdującą się w zatoce Wszystkich Świętych (Bahia Todos os Santos) 40 minut promem z Salvadoru.
Wyspa Itaparica ma 246 km2 i a jest największą z 56 wysp w zatoce a odkryta została w 1501 roku przez Americo Vespuci. Nazwa Itaparica pochodzi z indiańskiego języka Tupi i oznacza “blisko kamienia”. Nazwa nie jest jednak tajemnicą, bo wokół wyspy, gdy poziom wody w ztoce obniża się , można zauważyć krąg z rafy koralowej otaczający wyspę i chroniący ją przed falami. Podczas mojego pobytu doświadczyłem jakie są uroki tej rafy, gdy kąpiąc się w oceanie temperatura wody przekraczała temperaturę powietrza, nie musze tu nadmieniać,ze w temperatura w cieniu wynosiła ok 35 st. C.
Mieszkańcy wyspy są to osoby zamożne, dla których jest to drugi dom (a racej willa), obcokrajowcy, ktorzy lubią gorące klimaty, lub mieszkają skromnie i żyją z rybołóstwa, łowienia krewetk czy krabów, pry brzegu mają swoje łodzie i wczesnym rankiem rozpoczynają łowienie lub zbieranie.
Na wyspie nocowałem u Mary, pryjaciółki Juliany, dziewczyny z którą tu mieszkam. Mary jest holanderko-brytyjka,ktora zdecydowła się przeprowadzić tutaj juz kilka dobrych lat temu. Ma tu swoją corke i załorzyła ostatnio sklep z pamiątkami. Mieszka stosunkowo blisko od plaży więc nie ma problemu wyjść pieskiem pobiegać w nocy na plażę.
Itaparica jest miejscem bezpiecznym w dzień dla wszystkich, w nocy dla mieszkańców. Spacerowaliśmy z Juliana na plazy znacznie oddalonej od domów, gdzie pojawiają się typowa roślinność wyspy (mata atlantica)-, a było przed nocą, podeszły do nas dwie kobiety z koszami na głowach, informując, że jeżeli będziemy kontynuować ten spacer, zostaniemy okradnięci przez dwóch mężczyzn,którzy czekali na nas ukryci w krzakach. Wróciliśmy więc aby nie kusić losu, niestety problemem było, że wyglądaliśmy jak turyści i mieliśmy ze sobą plecaki. Zlodzieje jak to zwykle bywa, nie byli z tej miejscowości. Na zdjęciu zbieracz krabów, w tle miasto Salvador.

Nasza wieczorna wycieczka miała jednak pewien cel, oglądnąć wybrzeże aby o 5 rano wstać i fotografować wschód słońca na plaży. Tak więc po nocnym spacerze z pieskiem poszlismy spać w towarzystwie setek komarów, które wdzierały się nawet do moskitiery, koniecznym było więc włączenie wentyladora aby zniechęcić komary i nie pocić się w nocy.

Obudził mnie budzik i śpiewy ptaków, na zewnątrz powietrze było świerze a temperatura oscylowała ok 25 st.C.
W okolicznych willach obok których przechodziłem, mieszkańcy jeszcze spali, kręcili się w niewielkich ogródkach tylko pracownicy ogrodów, rdzenni mieszkańcy wypy. Plaża o godzinie 5:30 nie byla pusta, rybacy przygotowywali się na wypłynięcie w morze, zbieracze korzystając z niskiego poziomu wody, szukali krabów w elemenntach skalnych, które pojawiły się na powierzchni a niektórzy z klas bogatszych już biegali na plaży. Pomimo faktu,ze wschód słońca zablokowała chmura, spacer był świetnym pomysłem i zaowocował ciekawymi zdjęciami. Rano pojawiają sięw okolicy domów rybacy i zbieracze i oferują świeżo słowione ryby, krewetki i kraby. Po spacerze wróciliśmy na śniadanie, po czym spowrotem na plażę. O godzinie 10:00 słońce paliło niemiłosiernie ( i nie ma co porównywać go do Hiszpańskiego czy Portugalskiego), tu promienie słoneczne sa o wiele mocniejsze. Piasek był tak gorący,że niestety bez klapek nie udało mi się wejść na plażę, uraczyłem się więc zimnym piwkiem i popływałem trochę w błękitnej wodzie. W wodzie widać było dno a temperatura powodowała uczucie zimna gdy się z niej wychodziło... a zimno, to uczucie obce tu w Brazylii.
Prawdę mówiąc wydaje się, że aby wybudować sobie dom na wyspie trzeba miec sporo pieniędzy. Nic bardziej błędnego, dowiedziałem się,że kupienie kawałka ziemi oraz wybudowanie tu niewielkiego domu kosztuje ok. 30.000 zł, co porównując do Polskich cen nie pozwoliło by na wybudowanie niczego w żadnej wiosce bez drogi.
PS: Na koniec ciekawostka(ostatnie zdjęcie).
Wewnątrz tego głazu na plaży,ulokowana była cela dla skazańców, którzy dokonywali żywota wraz z nadchodzącym przypływem w zatoce.

Parada niepodległości w mieście Salvador

2009-10-20T08:24:00.000-07:00

Minął ponad miesiąc odkąd przyjechałem ponownie do Salvadoru...niestety projekt naszej organizacji pozarządowejmocno zwolnił. Uniwersytet zwleka z jakąkolwiek odpowiedzią na współpracę, organizacje pozarządowe, które wyrażały chęć współpracy ucichły, powoli mam wrażenie,że to w Brazylii pomoc nie jest nikomu potrzebna. Rozmawiając jednak ze znajomymi,którzy pracują w lokalnych organizacjach pzarządowych okazuje się, że sytuacja wyglada całkowicie inaczej, stowarzyszenia rolnicze chcą pomocy, natomiast organizacje pozarządowe,które im pomagają nastawione są i tu uwaga...na maksymalizację zyksu z dotacji.

Tak, niestety moge tu napisać “witam w realiach brazylijskich”, gdzie kierownictwa lokalnych organizacji pozarządowych finansują sobie wycieczki szkoleniowe do Europy, laptopy, kilka przelotów samolotem w miesiącu, wlaczają w pracę swoje rodziny...istny kabaret...i tak wyglada trzeci sektor w Brazylii. Ostatnio widziałem film o dużym projekcie w Rio de Janeiro, w którego wyniku organizacje pozarządowe zbierając informacje o “dzieciach ulicy” przez dwa czy 3 lata przejadly kwotę, która pozwoliła by na wykształcenie tych dzieci i kupienie każdemu po mieszkaniu w średnio zamożnej dzielnicy. Tak więc nadal trzeci sektor jest jednym z najbardziej dochodowych biznesów w Brazylii...

Wracając jednak do życia miasta, odwiedziłem ostatnimi czasy paradę z okazji dnia niepodległości Brazylii. Pomimo faktu,ze ie jestem zwolennikiem dużych impez, podobało mi się niezmiernie. Mam doświadczenia z parady z Warszawy w 2007 i jaka zauwazylem różnice. W Warszawie parada niepodległości była bardziej spektakularna, czołgi, myśliwce, cała artyleria. W Salvadorze zorganizowana była bardziej informacyjno-propagandowo. Przez główną ulicę oczywiści przetoczyło się wojsko, za nim strażacy polewając kolumny obserwujących woda (co niezmiernie podobało się dzieciom), pozniej wszystkie szwadrony policji, organizacji młodzieżowych, uniwersytety. Po zakonczeniu parady już wiedziałem na jakie departamenty dzieli się policja, które organizacje pomagają indianom oraz poznałem różnorodność orkiestr młodzieżowych w Salvadorze. Wiekszość dzieci otrzymała chorągiewki brazylijskie lub z herbem Salvadoru, a po zakonczeniu parady wszyscy spacerowali główną ulicą konwersując, pijąc lodowato zimne piwo i wodę kokosową.Niebo było pochmurne ale chyba nie musze pisac,ze było gorąco.

Wracając z parady natknąłem się na miejsce gdzie sprzedają kokosy (wodę kokosową) za R$ 0,7 = 1 zł . To ważna informacja bo piję ją codziennie(jako napój izotoniczy bo zawiera i sól i fruktozę). Po 8 miesiącach nie mam wątpliwości,ze muszę tu pić dużo wody bo wypacam z organizmu wiecej niż Brazylijczycy. Trzeba pić wode co 30-60 minut nawet gdy sie nie ma pragnienia. Jeśli się tego nie robi, pojawiają się dziwne bule i zawroty głowy, Jeśli wam się to kiedyś przydarzyło, doradzam pić dużo wody, najlepiej z solą i cukrem/miodem. Wracając jednak do sprzedawcy kokosów... po wypiciu ok 500ml wody kokosowej z zielonego kokosa, prosze sprzedawce o przecięcie maczetą kokosa i nacięcie fragmentu jako łopatki, którą to wyjadam miąższ kokosowy. Jeśli kokos jest mało dojrzały, miąższ ten jest konsystencji kisielu o przyjemnym świeżym smaku. Kokosy mało dojrzałem maja więcej wody, mniej miąższu, dojrzałe natomiast mniej wody, twardszy miąższ i mają słodki posmak.

Istnieje tutaj żart,że jak nie masz pieniędzy a wypadało by zaprosić dziewczynę na obiad to zapraszasz ją na kokosa, kupujesz dwa, płacisz 2-3 zł i za tą kwot ę masz napoj + posiłek dla was dwojga :)

Co do moich planow na najbliższe miesiące. Na razie ucze się ostro języka, rozumiem co do mnie mówią w 100%, mówię bez problemów ale z błędami i mam plan zdać egzamin państwowy z portugalskiego bo pasowało by w przyszłym roku może doktorat rozpocząć. Swięta jeszcze nie wiem gdzie spędze, mam 2 zaproszenia do moich znajomych ale prawde mówiąc wolałbym spędzić je w parku narodowym z indianami. Niestety słyszałem,ze oni Bożego narodzenia raczej nie obchodzą, nic to mam jeszcze czas coś ciekawego wymyślić. Natomiast na początku przyszłego roku planuję zwiedzić cały region Północno-Wschodni Brazylii (region półpustynny) oraz część Amazonii.

Przesyłam wam więc dużo słońca i jakieś 7 stopni Celsjusza, bo jest ich tu w nadmiarze, a z tego co słyszałem to w Polsce ostatnio brakuje :)

Caatinga- piekno polpustyni

2009-08-26T09:49:00.000-07:00

Utknalem w zepsutym autobusie, poraz pierwszy od 2 miesiecy dzien jest pochmurny, temperatura i wilgotnosc jednak wysoka. Obok autobusu wsrod palm i wysokich kaktusow spokojnie pasa się krowy...

Tak już wracam do Salvadoru, na jak dlugo...jeszcze nie wiem, mam nadal sporo pracy ze stowarzyszeniem z ktorym pracowalem.

Zastanawialem się tez nado kupnem malego 3-pokojowego domku malym miasteczku w okolicy Remanso, niestety naal nie wiem czy na prawde chcialem tam mieszkac czy tylko cena 9.000 zl (dziewiec tysiecy zl) z ogrodem niedaleko rzeki była tak kuszaca.
Zanim calkowicie wroce do Salvadoru moimi opowiesciami 2 najblizsze blogi poswiece jeszcze interiorowi.

Ponizej link ze zdjeciami z mojej wycieczki:

Kliknij tutaj aby otworzyc prezentacje zdjec

Tak więc pewnego piatkowego wieczoru odwiedzil mnie mój kolega Wisley, po krotkiej konwersacji doszlismy do wniosku,ze pasowalo by przyjzec się z bliska lokalnej przyrodzie zwanej caatinga. Jest to specyficzna dla pólpustyn roslinnosc, moge ja smialo okreslic jako niska, sucha i klujaca. Tak więc w sobote rano przygotowani w 4 osoby wsiedlismy na 2 motcykle i godzine pozniej jadac piaszczysta drogabylismy na miejscu, motory zostawilismy w malej wiosce u podnoza gory i w droge ok 7 km w jedna strone na wysokosc 600-700 m. Scezka doszlismy do pewnego wzniesienia, skad rozpoczelismy wedrowke z maczeta w reku ( br: Facão).Roslinnosc jutaj jest miejscami gesta, bardzo sucha i poddatna na dzialanie ognia. Dlaczego wiec polpustynnia, otoz dlatego,ze tam gnie dzie ma zwartej roslinnosci momentalnie pojawia sie piasek oraz przez 3-4 miesiace miedzy wrzesniem i grudniem cala roslinnosc wysycha, drzewa krzewy sa bez lisci, mniejsze rosliny wysychaja. Nie spotkalem zadnych wezy lub innych jadowitych stworzen(tylko jednego pajaka wielkosci ok 7cm), wylacznie male i ciekawskie jaszczurki, które jak się usiadzie na kamieniu, podchodza, wchodza na buta i spodnie i prubuja czy są jadalne.

Gora na która się wspielismy jest pelna rudy zelaza, do tego stopnia,ze niektore kamienie są zardzewiale, a jak rzucimy kamien o kamien, uslyszec można dźwięk jak z kuzni. Blizej szczytu roslinnosc się zmienia, pojawiaja się drzewa, których galezie maja korzenie i wszelkiej masci kaktusy typu agava lub te które znamy z westernow. Na szczycie, niespodzianka, widok na część najwiekszego sztucznego zalewu na swiecie, pelnego wysp i o blekitno-zielonym kolorze wody.

Powiem szczerze,ze po 2ch takich wyprawach i wieczorach wyciagania kolcow z rak (niestety nie mialem rekawiczki uzywajac maczety), degustowaniu owocow lesnych typu Maracuja do mato, jestem zafascynowany ta czescia kraju i nadal mysle nad tym domkiem nad rzeka :)

PS: Wiecej zdjec znajdziecie na blogu mojego kolegi (link ponizej):

Kliknij tutaj aby przejsc do bloga gdzie znajdziesz wiecej zdjec

Serwus.

1.“Imancipate youselves from mental slavery” (Wyzwolcie sie z mentalnego niewolnictwa) ...Bob Marley

2009-08-09T10:38:00.000-07:00

Moi kochani, mala zmiana, mam problemy z zamieszczaniem wiekszej ilosci zdjec na tym blogu. Jeleli wiec nastapi powyzsza sytuacja, za kazdym razem na gorze bloga bede zamieszczal link do zdjec, po kliknieciu ponizszy text bedziecie ogladali zdjecia w nowym oknie.Napiszcie mi prosze czy taka forma wam odpowiada.

Kliknij aby przejsc do najnowszej galerii

... Nie ma tu fawel, skrajne ubostwo pojawia sie poza miastem gdzie nie ma drog, domy sa czesciowo zbudowane z wysuszonej gliny, gdzie niczym zadziwiajacym jest rodzina wielodzietna (7-10 osob) wspolnie pracujaca przy gospodarstwie. Rodziny wielodzietne sa w mniemaniu lokalnych mieszkancow forma “zabezpiecznia” sie przed potencjalnym problemem ubostwa, czym wiecej rak do pracy...wiecej także zoladkow do napelnienia. Tak to realia zycia biedniejszych spolecznosci wiejskich na granicy 2 stanow Bahia i Piaui. Tym razem moja wizyta wiazala sie z raportowaniem w formie fotografii rezultadow Polnocnoamerykanskiego projektu howu kur i koz. Projekt bardzo bystry, mieszkancom biedniejszych miejscowaosci dostarczono po 15 kurczat lub 1 koze w celu rozwoju otrzymanego stada, po okresie 1-2 lat rolnik z wiekszym juz stadem musial przekazac taka sama ilosc zwierzacsasiadowi wg. Zasady “podaj dalej”. Pomine fakt,ze projekt okazal sie malo skuteczny bo przeworzac tysiace kurczat w ciezarowce polowa wymarla, a brak edukacji o howie i koniecnych szczepieniach wykonczylo wiele kolejnych. Ostatecznie swietny pomysl okazal sie malo skuteczny a ja wraz z 2 pracownikami organizacji pozarzadowej odwiedzalismy rodziny w celusporzadzenia raportu. Nie o projekcie chcialem jednak wam opowiedziec a o moich obserwacjach z wizyt w domach przecietnych niezamoznych rodzin mieszkajacych na wsi.
Wizyty ropoczelismy przy granicy 2 regionow Bahia i Piaui w okolicy miasteczka Campo Alegre (Wesola wioska ok. 10.000 mieszkancow). Wyjezdzajac z tego zadbanego miasteczka szybko konczy sie kostka brukowa i zaczyna dziurzysta droga bez asfaltu na szerokos c 1 samochodu. Wydaje sie,ze droga prowadzi do kilku domow i na tym koniec. Nic bardziej blednego, droga prowadzi do kilkunastu malych “miasteczek” czy moze inaczej spolecznosci lokalnych, naturalnie nie ma zadnych tablic drogowych, kompletnie zadnej informacji gdzie sie jedzie, waska droga rozdziela sie wiele razy, zakreca, w okolo wysokie krzaki, w koncu dochodzi do grupy domow wybudowanych często bez zadnego rozplanowania, domow z gliny i cegly ogrodzonych plotem ze splecionych patykow. W zaleznosci od sytuacji ekonomicznej rodziny, do m jest ceeglany z drewnianym plotem, dzieci sa ubrane lub gliniany z plotem z patykow, dzieci rozczochrane i nagie biegaja w okolo. Niektore jednak rzeczy pojawiaja sie w prawie kazdej rodzinie. Duza paraboliczna antena na podworku (w domach gdzie dochodzi prad) i tel.komorkowy. Przejedzajac wieczorem przez kilka spolecznosci, mlodziez gra w pilke boso, nic nie jest oswietlone, jedyna zarowka swieci sie przed sklepem gdzie stoja 2 osoby saczac porzadnie zimne piwo (cerveja bem gelada). Pytamy o droge bo zgubic sie w tym labiyrncie drog latwo i podazamy do kolejnej rodziny.

Wnetrze domu przecietnej rodziny jest skromne, domek jest maly i sklada sie z 1 pokoju-kuchni i 2-3 sypialni. Drzwi sa tylko wejsciowe, wewnatrz plachty materialu spelniaja ich funkcje. Po srodku holu-kuchni stoi stol (taki sam w kazdym domu), Niektore rodziny stac na 3 szafki kuchenne, w innych role ta spelniaja 2 polki, czasem wewnatrz, czasem na zenatrz kuchenka na drewno.W kazdym domu w pokoju glownym stoja 2-3 gliniane filtry na wode a na gorze na scianie dzielacej pokoj z sypialniami skladuje sie w butelkach platikowych fasole(feijão), podstawowy skladnik zywieniowy obok ryzu w Brazylii. Ilosc butelek pelnych fasoli wskazuje na pracowitosc gospodarza i obfitosc plonow. Patrazc w gore widzimy dach, w Polnoscnej Brazylii ze wzgledow klimatycznych i ekonomicznych nie buduje sie domow z podsufitkami czy stropami-jak zwal. Nawet w centrum Salwadoru wszystkie kamienice budowane jeszcze przez portugalczykow maja podobna charakterystyke. Na scianach zmieszkaja male jaszczurki, obserwujac domownikow i wydajac pstrykajacy dźwięk. Wszyscy je tu lubia i czasem z nich zartuja gdy 2 gonia sie po scianach. Na scianach spotkac można obok kalendarza obrazki religijne, aktorow, modelki lub plakaty z prezydentem. W jednym z domow w pokoju glownym wielkosci 3x6m na scianie umieszczona jest tablica, 2 razy w tygodniu przychodzi nauczyciel i ok 20 mieszkancow(w tak malym pomieszceniu) i odbywaja sie lekcje alfabetu. Poznym wieczorem w kuchence pali sie drewnem, gotuje sie, w pokoju glownym siweci sie zarowka 30-stka, gra jakies radyjko lub tv. Niestety do sypialni nie wchodzilem ale wypytalem sie dokladnie, w wielu domach zamiast luzek wisza hamaki, niektorzy posiadaja stare lozka z materacem z gabki lub wylacznie sprezynami. Podworka zwykle maja kurniki, drzewka owocowe, bananowce, kilkumetrowe kaktusy, i zbiornik na deszczowke no i oczywiscie suszace sie ubrania. Mieszkancy sa weseli, czestuja mocno slodka kawa lub woda.
Gdy slonce powoli zachodzi z powodu goraca wewnatrz domu, mieszkancy wysiaduja na gankach, konwersujac z sasiadami. Ta pora dnia jest idealna na wszelkiego rodzaju ankiety lub wizyty bo bardzo latwo nawiazac nawiazac kontakt z wlascicelem domu bez szukania go po calej wsi:).Dzieci radosnie biegaja miedzy domami, przeganiajac kozy i psy. Dzieci w wieku ok 13 lat opiekuja sie swoim mlodszym rodzenstwem lub pracuja z rodzicami.Mozna latwo zauwazyc,ze maja oczy bardzo zmeczone, wydaje sie,ze maja tyle problemow co dorosli.

W jednym z domow które odwiedzilismy wieczorem zorganizowana byla Farinhada -produção da farinha da mandioca (produkcja bardzo grubej maki z rosliny zwanej manioka). Na poczatku procesu zbieraja sie kobiety aby obrac bulwy maioki, obrana maioka trafia do srutownika z ktorego wychodza wiorki manioki oraz pyl pomieszany z woda (tzw.
Manipoeria – Mani-od mandioka i poeira-pyl, tak od tego 2go slowa powstala nazwa tanca/walki Capoeira). Nastepnie Manipoeira jest wykrecana przez kawalki materialu aby oddzielic wode a pozostalosc podobnie jak wiorki manioki suszone na piecu oplanym drewnem. Piec jest prostokatna powierzchnia pod dachem pod ktora rozpala sie ogien. Farinha da Manhoca czyli gruba maka jest obok fasoli produktem pierwszej potrzeby, w kazdym domu, restauracji gdy spozywa sie fasolke w sosie z miesem (feijuada-odmian sa dziesiatki) posypuje sie ja Farinha, posypuje sie także mieso, czasem salatke, Farinha wsiaka wode i powoduje,ze potrawa gestnieje i jest bardziej sycaca.

To na tyle, jesli mielibyscie jakies pytania, piszcie, odpowiedzi zamieszcze na blogu.

Sepy kraza nad miastem a cały stan Bahia tańczy!!!!!

2009-08-02T10:18:00.000-07:00

Prawde mowiac w interiorze nak kazdym miasteczkiem kraza sempy, wygrzebuja z koszy resztki jedzenia w pelni koegzystuja z psami mieszkajacymi na ulicy. Miasteczko w ktorym ostatnio mialem przyjemnosc mieszkac to Pilão Arcado, 30 tysieczne normalnie spokojne miesce gdzie wiekszosc mieszkancow zajmuje sie rolnictwem lub handlem w skali mikro.

Do Pilão przyjechalem wraz z Denilsonem, moim znajomym z uniwersytetu 120 kilowym olbrzymem o sercu dziecka:) w celu zapoznania sie ze szkola pisma swietego i lokalnymi stowarzyszeniami.

Miasteczko jest male, po czesci zarzadzane, musze przyznac calkiem sprawnie, przez operatywnego niemieckiego księdza Guilherme, który jak pamietam 20 lat temu przyjechal tu na misje i zdecydowal sie tu zostac. Ksiadz za pomoca glownie niemieckiego finansowania zorganizowal preznie dzialajaca grupe ludzi, ktorzy pracujac komercjalnie i spolecznie organizuja warszataty dla dzieci z calego regionu Pilão Arcado. Do sukcesow owego ksiedza można zaliczyc Organizacje pozarzadowa ktora swoimi dzialaniami obejmuje lekcje dla ok.150 dzieci,ktore nie maja dostepu do szkol podstawowych, biblioteke z internetem, eksperymentalna plantacje ziol w celach leczniczych, male muzeum techniki i nauki biblijne. Osobiscie mialem okazje uczestniczyc ostatnim wymienionym dzialaniu organizowanym 2 razy do roku (szkolenia trwajace 3 dni dla ok 50 dzieci). Przyjechalem z Salwadoru z

Denilsonem, katechetka oraz z Kanadyjskim ksiedzem. Szkolenia obejmowaly teorie, czytanie pisma swietego, gry i zabawy powiazane z sytuacjami biblijnymi. Szczerze mowiac nie jestem goracym zwolennikiem misji przez pryzmat historii tego kontynentu, jednakze te lekcje odniosly na mnie pozytywne wrazenie. Glownie przez fakt,ze wszystkie historie biblijne

przytoczone odnosily sie do etycznych i moralnych zachowan mlodziezy, ktora jak by nie patrzyc ma ograniczony dostep do szkoly, nauczycieli jest niewielu i nie maja mozliwosci edukowac spolecznie swoich podopiecznych, nie mowiac o ich rodzicach. Ocene tego typu dzialan pozostawiam wam, osobiscie uwazam,ze docelowo tego typu dzialania sa lepsze niz ich brak. Docelowo jednak szkola jako organizacjia bezstronna powinna przejac edukacje spoleczna.

Ksiadz Guilherme organizuje volontariaty dla niemieckich ucznow szkol srednich, co roku pojawia sie nowy wolontariusz pracujacy spolecznie w szkole spolecznej. Za niedlugo dowiem sie,czy Polscy ksieza tek organizuja tego typu wolontariaty bo na razie nie mialem z nimi kontaktu.

Mlodziez w wieku 16-17 lat jest podekscytowana studentami,ktorzy przyjezdzaja na wymiane, do tego stopnia,ze w pierwszy dzien wszyscy mlodzi pomylili mnie z niemieckim chlopakiem, dodam,ze podobienstwo miedzy nami oprocz dlugich wlosow bylo zadne. Musze przyznac,ze to ciekawe doswiadczenie, okazuje sie,ze nie tylko europejczycy maja problem z odroznieniem osob pochodzenia afrykanskiego lub azjatow, ale i mlodziez tu mam problemy z odronieniem chech charakterystycznych osob o innej karnacji skory. Nie lubie pisac o karnacji skory bo po tych 4 miesiacach nie ma to dla mnie zadnej roznicy, moze wydawac sie to dziwne ale przestalem zwracac na to uwage.

Cały stan Bahia tańczy!!!!!

Okres w ktorym pojawilem sie w misteczku(a szczerze zaczelo sie w Salwadorze 1 czerwca =) to okres 3 nastepujacych po sobie swiat São Antonio, São Juan, Santo Pedro. 3 swieta trwaja razem miesiac, w ciagu ktorego wszyscy wieczorami sie bawia na ulicach. Sa to swieta podczas ktorych mieszkancy durzych miast Bahia wyjezdzaja na wiec do swoich rodzin, gdzie zabawy sa o wiele bardziej huczne i tradycyjne. Swieta podzielone sa w Salwadorze na dzielnice (dzielnica Santo Antonio rozpoczyna maraton swiat,pozniej paleczke przejmuje Pelourinho-centrum historyczne gdzie dominuje São Juan. Także male miasteczka podzielone sa wg. Dominacji jednego ze swiat. Ogolnie najbardziej hucznym jest São Juan, jest to swieto muzyki FORO, muzyki bazujacej na akordeonie, specyficznej, skocznej,folklorystycznej melodii na punkcie ktorej interior (wnetrze regionu) szaleje!

Organizowane sa koncerty do godzin rannych, nawet male miejscowosci odwiedzaja znane grup

y muzyczne, gro mieszkancow miasteczka Remanso(gdzie obecnie tymcasowo mieszkam) przez caly tydzien São Juan dodam,ze wolny od pracy wracalo zygzakiem o godzinie 5 rano do domow. Koncert kosztowal ok 250.000 Reals (ok. 400.000 zl)co z pewnoscia wystarczylo by na doprowadzene do porzadku 80 km drogi w strone wybrzeza Salwadoru ktora mieszkancy potocznie nazywaja “buraco” czyli (jedna wielka) dziura. Chleb wino i igrzyska...szkoly sa niewygodne bo ksztalca, rozwoj ekonomiczny tez bo za nim podaza edukacja, niektorzy mozni nie zamierzaja porzucac praktyki nabywania glosow w formie pienieznej, dla waszej wiadomosci ta praktyka jest nadal stosowana w Bahia (ok.50 Re

als za glos). Biedni i niewyksztalceni sprzedadza swoja przyszlosc, swiadomych i ustabilizowanych ekonomicznie...nikt z takimi propozycajmi nie odwiedza.

Jak juz jestesmy przy tych sprawach opowiem wam jak wygladalo swieto pracownika wiejskiego “Día do trabalhador rural”. Plan obejmowal pochod ze sztandarami przez cale miasto, pozniej przedstawienie teatralne i doswiadczenia rolnikow z uzytkowania cystern wodnych, 2 slowa osob moznych i politycznych, nastepnie mecz pilki noznej i zabawa do 2 nad ranem przy rytmach Foro.

Uczestniczyle w pierwszej czesci obejmujacej po

chod i wyklady. Po ktortkim wystapieniu teatralnym mlodziezy i 3 rolnikow na scenie pojawili sie politycy. Rozpoczela sie agitacja polityczna ale...nie taka jak w Polsce, tutaj czym wyzszy ranga polityk (a pojawil sie nawet deputowany federalny), tym bardziej soczysta przemowa. Moi kochani to nie polityka , to populizm, nie ukrywam,ze nasz narodowy populista nie przebil by sie nawet na lokalnej arenie politycznej.

Opisze w dwoch slowach przemowe deputowanego, wszedl na scene czlowiek do zludzenia przypominajacy wielkich Portugalskich wlascicieli ziemskich z PKSami, wasami i czapka kowbojka. Zaczal spokojnie, jakby od niechcenia tematami spolecznymi aby wzbudzic respekt, gladko z problemow suszy i problemow nier

ownosci w stosunku do kobiet , dynamiczniej przeszedl do tematu jemu wlasciwego, jak tylko pojawil sie maly aplaus na sali, z podniesionego tonu przeszedl w przerazliwy krzyk, zaczerwienil sie i nadal krzyczal, obserwowalem co nastepowalo dalej, aby bardziej podniesc napiecie, zakrywal reka mikrofon i z krzyku przechodzil w przerazliwe harczenie machajac rekami i obracajac sie, nastepnie gwaltownie wracal do spokojnego przemowienia. Spektakl przypominal msze w dzielnicach afroamerykanskich w USA które znamy z telewizji, na dodatek czym wyszszy ranga polityk, tym spektakl doskonalszy. Na poczatku przyszlego roku sa wybory prezydenckie, deputowany obiecywal wiec w lutym te 80 km drogi ktorych nie zrobil przez 8 ostatnich lat...niestety wiekszosc sluchaczy uwierzyla....smutna rzeczywistosc...

Tutaj 2 zdjecia z miasteczka Remanso:

... i sesja zdjeciowa mojej kolezanki jeszcze w Salwadorze

W kolejnym blogu (piątek dnia 6 sierpnia) aby wynagrodzic wam ostatnie przerwy w moich sprawozdaniach z wyjzdu, zabiore was na wycieczke w miejsca prawdopodobnie dotychczas nie opisywane w Polsce, na wizyty w kilku spolecznosciach lokalnych, w domach rolnikow, opowiem i pokaze na zdjeciach ,jak i z czego zyja, jak mieszkaja, jak wyglada wewnatrz dom mieszkanca wsi regionu objetego susza. Do zobaczenia w najblizszy piątek.

PS:Ciekawostka... zaraz po moim przyjezdzie do misteczka Remanso, jakims sposobem rozniosla sie plotka w miescie,ze przyjechalem tu z São Paulo w celu fiskalizacji cystern na wode. Jak tylko sie o tym dowiedzialem szybko zrozumialem czemu w trakcie spacerow wiele osob uwaznie i ze strachem w oczach mnie obserwowalo.

Witam w strefie Humanitarian League

2009-07-08T10:52:00.000-07:00

Szanowni czlonkowie Organizacji Humanitarian League,

Minely 4 miesiace od mojego przyjazdu w region Bahia w polnocno-wschodniej Brazylii, region,ktory jest jednym najbiedniejszym w tym kraju. Mieszkancy do niedawna masowo migrowali z terenow wiejskich do miast Sao Paulo, Rio de Janeiro, Salvador, Brasilia, zasilajac fawele(slumsy) w tych miastach nowych mieszkancow. Duza czesc mieszkancow fawel pojawiajacych sie w tych duzych miastach to mieszkancy miedzy innymi regionu Bahia. Proces migracji spowodowanej glodem zostal wstrzymany, jednakze w regionie nadal wiwlw spolecznosci lokalnych zyje ponizej linii ubostwa.

Udalo mi sie poznac specyfike 3 milionowego miasta Salvadoru, jak i kilku malych miejscowosci w ktorych dzialaja rozmaite NGO (NGO z ang. Non Govermental Orgnization - Organizacja Pozarzadowa).W duzym stopniu zrozumialem z jakimi problemami boryka sie miejsowa spolecznosc, jakich organizacji brakuje aby niesc pomoc na rzecz rozwoju i walki z ubostwem. Poznalem rowniez jakie jest stanowisko najwiekszego uniwersytetu w regionie UFBA w obliczu tych problemow i co moze zaoferowac.

Poznalem mnowstwo mlodych ludzi z ktorych czesc pracuje w NGOs zlokalizowancy w terenach wiejskich. Dowiedzialem sie jakich rezultatow swojej pracy oczekuja, jakie problemy pojawiaja sie w regionie oraz poznalem strukture organizacji dzialajacych wregionie.
Obecnie wykonuje prace w formie wolontariatu (2 miesiecznego) w organizacji pozarzadowej w miescie Remanso (40.000 mieszkancow). Musze przyznac,ze to kolejna szkola jak dziala organizacji,jakie problemy pojawiaja sie w tego typu organizacjiach czy srodki finansowe m.in. z UE sa wlasciwie rozdysponowane.

Moja praca w formie rozpoznawania miejsca dla naszego projektu za 2 miesiace dobiegnie konca, powroce do Salvadoru,BA . Humanitarian League bedzie mialo nowe biuro swojej organizacji w 3cim najwiekszym miescie w Brazylii.

Jak zapewne pamietacie, wspominalem jeszcze przed rejestracja naszej organizacji,ze jezeli ma to byc organizacja lokalna, o waskim obszarze dzialania z niklymi rezultatami, nie chce angazowac sie w taki projekt. Moim planem jest zbudowanie „spolecznego globalnego koncernu” (koncernu-w pozytywnym sensie), organizacji o globalnym obszarze dzialania, czlonkow w wielu krajach wspolpracujacych ze soba w miedzykulturowych grupach, pierwsza powazna organizacja laczalca uniwersytety z problemami ubostwa. Mam nie tylko takie marzenie czy plan ale metody realizacji tego planu dokladnie rozpisane w moim „ kajeciku”, a ci co watpia w jego realizacje, powinni mnie poznac lepiej:)

Nadmienie tutaj,ze w ciagu najblizszych 5 miesiecy mozecie spodziewac sie formalnie zarejstrowanej filii Humanitarian League w Brazylii, przez mlodych ludzi chcacych zmian w swoim kraju. Nie bedzie to jednak organizacja oddalona o 14.000 km od naszej siedziby, wkrotce przekonacie sie,ze bedziecie mieli czestszy kontakt z tymi mlodymi ludzmi niz ze swoimi sasiadami :).

PS: Zdjecie po prawej nie ma zadnego zwiazku z osobami zaanagzowanymi we wspoltworzenie filii Humanitarian League. Zdjecie ma wylacznie harakter pogladowy.

W najblizszy weekend kazdy z was Szanowni czlonkowie Humanitarian League ,otrzyma na swojego maila Relatorium z mojego pobytu w Brazylii, liste dzialan w ktore obecnie jestesmy zaangazowani, lacznie z planami krotko i dlugoterminowymi dzialalnosci ktora chcialbym wam zaproponowac. Bardzo prosze o zwrotke badz maila jesli nie otrzymacie ww. Dokumentow do niedzieli 11-07-09.

Z powazaniem,

Mateusz Radek
Prezes organizacji pozarzadowej
Humanitarian League
PS1:Strona internetowa HumanitarianLeague.org jest wlasnie w trakcie tworzenia, prosze o cierpliwosc, pod koniec lipca powinna juz ruszyc.
PS2: Przepraszam za przerwe w blogu, blog bedzie kontynuoawny, dodatkowo bede zamieszczal tutaj rowniez ogolne informacje odn. naszej organizacji, informacje szczegolowe kazdy z czlonkow bedzie otrzymywal naswoja skrzynke mailowa.

Jezeli ktos z Panstwa bylby zainteresowany aktywnym czlonkostwem w organizacjiHumanitarian League, jestem otwerty na Panstwa pytania:

email: mateusz.radek@gmail.com
Skype: mateusz.radek (Salvador, Bahia)
MSN: mateusz.radek (Salvador, Bahia)
Google talk: mateusz.radek (Salvador, Bahia)

Podroz w glab stanu Bahia: Remanso cz.2

2009-04-24T07:50:00.000-07:00

Remanso, miasteczko,gdzie zycie plynie powoli, miasteczko pelne usmiechu i przepieknych kobiet. Tak, czulem sie tu doskonale. Rankiem pomaszerowalem do biura gdzie juz czekaly na mnie kolejne spotkania. Pierwsza wizyta odbyla sie w kolonii wedkarzy dostarczajacych sardynki do 15 szkol w regionie. Mozna powiedziec,ze przeprowadzilem pierwsza zewnetrzna analize konkurencyjnosci tego stowarzyszenia, dyskutowalismy z paniami tam pracujacymi o nowych produktach, nowych rynkach, wlasnej marce i przyszlosci stowarzyszenia. Pó tej wizycie udalismy sie z Simone na ogledziny sklepu stowarzyszeni, ktory sila rzeczy nie ma mozliwosci egzystencji przy tak malym asortymencie. Wszedzie staralem sie robic duzo zdjec miejscom, ludziom, co bardzo sie kazdemu podobalo. (Fot z opon wytwarza sie miednice na wode). Wieczor spedzilismy juz we dwoje... Musze przyznac,ze na prawde wspaniali ludzie pracuja w organizacji SASOP, wszyscy otrzymuja wynagrodzenie ale ich motywacja jest pomoc innym. Rankiem pó pierwszym wysmienitym sniadaniu od co najmniej 3 tygodni ( glownym skladnikiem sniadania jest tu kaszka kus kus, koktajl owocowy i jajko) pojechalismy z moja przewodniczka na wizyte w ostatnim stowarzyszeniu producentow konfitur, galaretek, sokow z goiaby i umbu oraz krakersow z manioki ( manioka jest w regionie Bahia stalym dodatkiem do obiadow, tarta manioka-podobna do bulki tartej- posypuje sie miesa, sosy, fasole i pieczone banany). Budynek stowarzyszenia byl w trakcie rozbudowy, caly parter przeznaczony byl na produkcje gdzie 50 kobiet z 3 stowarzyszen wytwarza cala game tych owocowych pysznosci z przeznaczeniem na stolowki szkolne w regionie. Organizacja produkcji jak na ta semi-manufakture jaest na prawde zadziwiajaca. Wszystkie panie as bnardzo zaangazowane w rozwoj swojej dzialalnosci. Jak i w poprzedniej organizacji tak i tutaj przeprowadzilismy szybka análize dzialalnosci calej spoldzielni ktora wskazala 3 podstawowe zagrozenia: 1. Brak srodkow na reinwestycyje, 2. uzaleznienie od jednego odbiorcy i calkowity brak planowania srednio- i dlugookresowego. (Ponizej 2 zdjecia z wizyty w stowarzyzeniach-kobietki produkuja slodycze i soki, mezczyzni na drugim zdjeciu miod)
Tego dnia pó powrocie do miasteczka czulem sie tuja jak u siebie w domu, usmiechajac sie do niesamowicie slicznych sprzedawczyn w sklepach, robiac zakupy na targu i pod koniec dnia spedzajac wieczor na plazy nad jeziorem.Targ w miescie pelni funkcje duzego supermarketu spozywczego, mozna tu dostac przerozne warzywa, owoce, miesa, ryby. Pochwale sie nawet,zé pierwszy raz w zyciu smarzylem piranie. Sprzedawca spytal mnie jak bede je przygotowywal, w zwiazku z ty,zé jest to trudna ryba do smarzenia, ponacinal ryby w wielu miejscach aby mieso przy pozniejszym smazeniu szybciej doszlo, wycial kawalek glowy z zebami, chyba,zeby sie nie okaleczyc. Suma sumarum kilogram piranii kosztowal mnie 7,5 zl za 1 kg a wec to cena na prawde do zaakceptowania. Na targu sprzedawcy oferuja tez roznorakie miesa,z czego najpopularniejszym jesty mieso kozie (grilowane to glowne danie w miejscowyc h restauracjach), w okol szwedaja sie psy ale nie dotykala mies, tylko obwachuja.
Wieczorkiem wybralismy sie z Simone i para z Wloch ,ktora pracuje spolecznie w regionie nad molo na jeziorze, nie bylo elektrycznosci, wokol ciemno i bezchmurne niebo. Gdy wysiedlismy z samochodu i zerknalem na niebo....oslupialemTakiej ilosci gwiazd nigdy nie widzialem, czesciowo niebo bylo biale od galaktyk na calym horyzoncie. Przyznam,zé lodowato zimne piwo w tej scenerii smakowalo lepiej.
Nadszedl czas wyjazdu, niechetnie spakowalem plecak i opuscilem mieszkanie Simone. Zal bylo mi opuszcac to spokojne miejsce i wracac do 3 milionowego tloku. Powrot autokarem byl...dziwnym doswiadczeniem, na poczatku meczyla mnie jakas mlodociana prostytutka,zé musialem sie przeasiasc, ponziej konwersowalem o religii i zyciu ze sliczna dziewczyna (z Remanso nawiasem mowiac) do ktorej pozniej dosiadl sie jakis mekola i zepsul cala konwersacje. Dobrze,zé zdarzylem zdobyc nr telefonu. I tak moi kochani mija dzien za dniem, staram sie zyc w miare ekonomicznie, pawie nie jam miesa, zamiast tego owoce bo sa duzo tansze, puki co nie majac zycia zawodowego, skupilem sie na moim prywatnym. Taka odskocznia od tego co bylo w Polsce.

Podroz w glab stanu Bahia: Remanso cz.1

2009-04-21T06:06:00.000-07:00

Pisze do was moi kochani siedzac w barze w dzielnicy w ktorej wczesniej mieszkalem Pelourinho. Wrocilem z miasteczka Remanso, miasteczka oddalonego o 700 km od Salvadoru. Deszcz pada jak solidny prysznic, temperatura ok 25 st.C, wokol rubaszne smiechy lokalnych piwoszy, sacze wiec piwo i spisuje notatki aby opowiedziec wam troche o mojej wyprawie...

Wyjechalem z Salwadoru o godzinie 19:00 autobusem podazajacym w glab stanu Bahia. Podroz trwala 12 godzin, klimatyzacja i zmeczenie daly mi w kosc. Do autobusu nad ranem dosiadl sie chlopak o imieniu Jeao Paulo, ktory mial poprowadzic moje szkolenie i prezentacje stowarzyszen i spoldzielni przetwarzajacych artykuly spozywcze w regionie. O godzinie 4:00 autobus zaczal podskakiwac na wybojach, co wywolalo u mnie dziwne zaniepokojenie jakby zjechal z drogi. Wczesniej czulem,ze drogi as tu podziurawione jak ser szwajcarski ale to juz nie byla jazda. Wygladnolem przez zwykle zaslonieta szoferke kierowcy i zdalem sobie sprawe,zé jedziemy nie droga a zwyklym szerokim na 4 samochody klepiskiem pelnym dziur i kaluz (fot). Duza czesc drog w regionie(nie tylko tym) w czesciach wewnatrz kaju to zwykla wyrownana ziemia czasem obsypana jakimis kamieniami.O godzinie 8:00 dojechalismy na miejsce(fot), gdy wysiadlem z autobusu zobaczylem zupelnie inna Brazylie. Miasteczko pelne ludzi,malych sklepikow. Mototaxi, bryczek z osiolkami i ciezarowek wypchanych calymi rodzinami. Pospiesznie podazyliamy do mieszkania Jeao Paulo gdyz na 9:00 mielismy zaplanowane spotkanie z pozostalymi pracownikami organizacji SASOP. Dodam tutaj dwa zdania, po rozmowie w Salvadorze z dyrektor organizacji SASOP y przedstawieniu mu wizji NASZEJ organizacji Humanitarian League, zgodzil sie na wizytacje stowarzyszen ktore obecnie wytwarzaja produkty spozywcze i zatrudniaja pó ok 50 osob kazda.Moja wizyta jest tez ewentualnym przygotowaniem do odbycia pracy w formie wolontariatu w Remanso. Naturalnie nie wystepuje w rozmowach jako osoba fizyczna ale jako wolontaruisz Humanitarian League. No tak, kontynuujac, mieszkanie do ktorego przyszlismy potocznie zwane jest Federação das rapazes (Federacja mezczyzn), mieszka tam 5 chlopa w pokojach oprocz materacy nie ma nic, palniki kuchenne na podlodze, lazienka w pajeczynach. Atmosfera jest za to wesola kazdy gra na jakims instrumencie a raczej uczy sie grac(gitara, akordeon,klawisze). Okazalo sie,zé wszyscy pracuja w jednej organizacji. Pó prysznicu i kawie podazylismy do biura ktore mozecie zobaczyc na zdjeciu(z zewnatrz i wewnatrz). Ta ciemnoskora niewiasta, Simone, jest obecnie ze mna:) Praça w organizacji wre jak w malej preznej firmie (nie musze mowic ktora mam na mysli), roznica taka,ze tu w biurze pracuje ok 10 osob. Przez wieksza czesc dnia wszyscy tlumaczyli mi jak funkcjonuje organizacja, czym sie zajmuje , komu pomaga. Pozniej wybralismy sie na obiad z pieczonym miesem kozim( dziwne, w tym miasteczku jada sie glownie to mieso).
Wierczorem pierwsze zadanie, Toyota Hilux stowarzyszenia ugrzezla 30 km za miastem w rzece i trzeba já wyciagnac. Zorganizowalismy wiec traktor a w zwiazku z tym,zé Toyota nie byla jedynym samochodem zakopanym na tej drodze a bylo ich 3, zabralismy tez pozostalych wlascicieli aby odkopac pó kolei wszystkie samochody. “Offroad” w wersji brazylijskiej wyglada troche inaczej niz w Polsce, przy drodze rosnie pelno kaktusow, agaw i innych klujacych (nogi mialem troche poklute), blotko jest miejscami czerwone, sporo odchodow kozich i krowich (zwierzeta pasa sie na drogach bo jak wczesniej pisalem krzaki kluja). Pó odkopaniu 2ch samochodow okazalo sie,zé Toyotka zanurkowala na tyle,zé silnik popil wody. Szczerze nie kwapilem sie z wejsciem do rzeki aby podczepic line holownicza bo pomimo zapewnien moich towarzyszy nie dokonca wierzylem,zé nie ma tu piranii.. Samochod odholowalismy do miasteczka pó uprzednim wylaniu wody z kabiny , pó 2 kielichy caçaca ( wodka z trzciny cukrowej) i do luzka na 3 godziny, bo nad ranem czekala nas wycieczka do stowarzyszenia miodziarzy w miejscowosci Campo Alegre ( Wesola Wioska) oddalonej o 120 km od Remanso. Prawde mowiac zastanawialem sie pó co wstawac o 4:00 aby przejechac 120 km...nad ranem zrozumialem- pó wyjezdzie z Remasno i pokonaniu 20 km dziurawego asfaltu dalej do Campo Alegre prowadzi droga miedzystanowa (laczy 3 stany) nieasfatowa.Zaczela sie wiec jazda 30-40 km/h, omijanie kaluz, ludzi, krow, koz, malych owlosionych na czarno swinek i owiec. Droga czasem byla koloru piasku, czasem czerwona jak krew. Jechalismy we 4ch : kierowca, Jean Paulo, já i profesjonalny fotogaf z organizacji brytyjskiej Action Aid z plecekiem obiektywow wartym 15 tys.zl. Kierowca nie oszczedzal malego fiata uno (nowiutkiego, bo tu go jeszcze produkuja) i dojechalismy pó 4 godzinach do Campo Alegr. W miasteczku panowal swojska atmosfera, duzo bryczek z osiolkami, motocykli, spacerujacych i rozmawiajacych na ulicy ludzi. Niedaleko Campo Alegre zlokalizowana byla siedziba miodziarzy i zaklad produkcyjny w trakcie wykonczania. Powiem wam,zé bylem pod wrazeniem: 300 m2 budynek, maszyny do podgrzewania i dozowania miodu przykryte foliami, wszystko w trakcie przygotowan pod wymogi HACAP(chyba jakos inaczej sie ten skrot pisze). Pó ogledzinach budynk rozpoczelismy spotkanie z czlonkami stowarzyszenia, podczas ktorego Jeao Paulo, tlumaczyl wszystkim jak przestrzegac ustalem statutowych, jak nie tworzyc sobie konkurencji, dzialac i produkowac wspolnie. Po 3h pojechalismy do malej miejscowosci oddalonej od Campo o jakies 20 km aby zrobic sesje zdjeciowa w dwuch gospodarstwach rolnych, ktore korzystajac z projektow stowarzyszenia SASOP otrzymaly zbiorniki wodne. Zapomnialem dodac,zé region w ktorym bylem jest regionem suszy, jedyna dostepna woda do podlewania roslin w terenach rolniczych pochodzi zé zbiornikow wkopanych w ziemie, ktore zbieraja wode z rynien dachow domow oraz poprzez efekt skraplania sie wody napelniaja sie regularnie. Przy okazji zoaczylem jak pracuje profesjonalny fotograf. Wieczorkiem pó kolejnych 4 h podrozy wrocilismy do remnso aby wspolnie z kilkoma innymi osobami z org. SASOP wypic piwko przegryzajac kozim miesem i konwersujac. Wsrod nas pojawila sie sympatyczna siemnoskora brazylijka o imieniu Simone....

Czesc II juz za 2 dni.

PS: Powyzej zdjecia dwoch moich dziewczyn, pierwsza dziewczyna na tle palm to Simone-moja dziewczyna w Remanso, obok niej w zielonej sukience, Valeria moja druga dziewczyna tutaj w Salwadorze.

Obok na rozowym tle moja milosc - Fabiola z Haiti.

Moi kochani....KOCHAM BRAZYLIE!!!!!

Z dnia codziennego

2009-04-10T14:10:00.000-07:00

Witam was w to mile popoludnie. Slonce nadal wyglada znad horyzontu I za godzine bedziecie mogli ogladac zachod nad wyspa Itaparica. Temperatura nadal przekracza 30 stopni, w waskich uliczkach San Antonio z kazdego okna ktos wyglada ciekawy co sie dzieje na ulicy. Popoludnie uplywa bardzo spokojnie w tej dzielnicy. Zupelnie inaczej jest w cenrum gdzie znajduje sie glowny dworzec autobusowy Rodoviaria I centrum handlowe Itapua. Tutaj tlumy ludzi pedzacych w roznych kierunkach, przechodzacych po “kladkach” nad ulicami. Na kazdym rodu ktos cos sprzedaje, “srebrne” naszyjniki, pirackie filmy, lub plyty z nagraniami z karnawalu. W centrum handlowym ludzie nawet wygladaja podobnie jak w centrach Warszawskich, dobrze ubrani, jedzacy fast-foody, szal zakupow I kolejki przy bankomatach…ciekawe, jestem na drugim koncu swiata a takie podobienstwo.

Kochani, zaczne od tego,ze coraz trudniej jest mio pisac, gdyz przyzwyczailem sie do lokalnego trybu zycia, juz nie zaskakuja mnie sprzedawcy bananow, wozacy towar na taczkach czy ludzie w autobusie pytajacy czy moga potrzymac mi siatke z zakupami ( kierowcy autobusow jezdza jak szaleni I nie da sie trzymac tylko jedna reka. Jesli wiec ktos cos trzyma, osoba siedzaca proponuje pomoc). Duzo takich sytuacji wydaje mi sie obecnie normalne. Postaram sie jednak pisac o rzeczach codziennych, ktore mozecie uznac za ciekawe…
Tak wiec 5 dni temu przeprowadzilem sie do spokojnej dzielnicy Salvadoru, gdzie nie ma turystow a ludzie prowadza brazylijski spokojny tryb zycia. Niestety na razie nic nie wyszlo z mojej przeprowadzki do Cruz das Almas, Uniwersytet zwrocil sie z prosba o napisanie projektu w celu formalnej mozliwosci jego realizacji i udzielenia dotacji na moja egzystencje tutaj. Wszystko sie przedluza co niewatpliwie wplywa na moje zniecierpliwienie. Pozytywna strona jest jednak pula pieniedzy w wys. 5000 R$ (tj. Ok.7500 zl) na realizacje naszego projektu.
Wracajac jednak do rzeczy codziennych, dzielnica w ktorej mieszkam jest biedniejsza od poprzedniej, nie jestem w stanie jak na razie robic tutaj zdjec. Czasem spotykam sie z kilkorgiem znajomych aby wypic piwko na placu, pograc na bembnach, gitarze I skrzypcach. Zwykle ludzie pijacy piwo obok nas pomagaja nam grac, przychodza pokazac co ini umieja, lub po prostu wyrazaja entuzjazm klaskajac. To granie nie jest jednak proba nasladowania mlodych ludzi wluczacych sie po miesci I udajacych hipisow (vagabundas), jest to radosna tworczosc kilkorga mlodych ludzi z kilku krajow (szwecji, USA, Francji ,Polski I Brazylii). Dwa slowa o mieszkaniu. Mieszkaja ze mna 3 dziwczenta, 37 BRazylijka , 26 letna Amerykkanka I dziewczyna z Haiti w podobnym wieku. Atmosfera jest swietna, ponadto dziewczyny czesto gotuja co znacznie ulatwia mi zycie.
Spacerujac wieczorami po uliczkach Sant Antonio z kazdego okna wyglada starsza pani, dzieci, dziewczeta, psy I koty. Zwierzeta staraja sie nasladowac ludzi I wieczorami siedza na parapetach wystawiajac pyszczki przez wszechobecne kraty w oknach, ostro reagujac na kazde przechodzace zwierze. Mieszkancy spedzaja duzo czasu w tych uliczkach, siedza grupkami przy scianie, drzemia,lezac na chodniku przy drzwiach wejsciowych. Kobiety I mezczyzni witajac sie I zegnajac obcalowuja sie w policzki (2 calusy) mezczyzni podaja dlon I udezaja sie piesciami. Dwa dni temu mialem okazje rozmawiac z hydraulikiem pracujacym tutaj w domu, powiedzial mi, ze w Salwadorze na 1 mezczyzne przypada 7 kobiet I skwitowal to stwierdzeniem, zebym przygladnal sie nap lazy ile jest kobiet w stosunku do mezczyzn. Dodal tez,ze “1 kg mezczyzny jest tutaj w cenie”. Musze sprawdzic jak realnie wygladaja statystyki, alre to co powiedzal z autopsji wydaje sie zawierac prawde, szczegolnie,ze miejscowi chlopcy bardziej interesuja sie szwedzkimi turystkami niz dziewczynami lokalnymi. Ow pan powiedzial mi takze,ze ubostwo siega bardzo gleboko, niektorzy mieszkaja na ulicy zebrzac jedzenie I prawde mowiac cyt.“psy w Salwadorze maja wyzsza pozycje spoleczna niz ci ludzie”. Po ponad miesiecznym pobycie tutaj I wizytach w kilku biednych czesciach miasta, musze stwierdzic,ze okreslenie fawela zaczyna sie zacierac., to co kiedys uwazalem za fawele, dzis jest dzielnica gdzie mieszkam a prawdziwe fawele sa tam,gdzie nie ma juz zadnych samochodow, droga jest z usypanej ziemi nie ma mediow a domy sa w kompletnej ruinie. W mojej dzielnicy domy sa obskurne, pelno jest dziur w asfalcie, ludzie chodza w obdartych ubraniach ale jest jednak bezpiecznie-przynajmniej w ciagu dnia. Wieczorem kazdego dnia kots ubrany w dziurawe ubrania podchodzi do krat okna I prosi o kawalek chleba I kawe. Takie sytuacje sprowadzaja mnie na ziemie I przypominaja o celu w jakim tu przyjechalem, bo “nawet w raju potrafi padac zbyt czesto”

PS. Wczoraj mialem rozmowe z duza organizacja pozarzadowa w regionie I w niedziele jade odwiedzic ich 2 stowarzyszenia. Projekty zlokalizowane sa w miasteczku Remanso- ok 800 km od Salvadoru w glab kraju. Z pewnoscia przywioze wam z tamtad informacje o calkowicie innej Brazylii, bo kilka osob tutaj w miescie powiedzalo mi,ze interior (glab regionu) jest jak inny kraj.
PS2: Staram sie taez robic zdjecia swoim znajomym...

Wyjazd do Cruz das Almas

2009-03-26T13:35:00.000-07:00

Moi kochani,

przepraszam za przerwe w blogu, niestety ostatni tydzien spedzilem w lozku z wysoka goraczka.
Dzisiaj opowiem wam o swojej wycieczce na uniwersytet w malej miejscowosci Crus das Almas ale zanim zaczne 2 slowa o dyskotece reagge. Mianowicie wybralem sie z moim znajomym "rasta" na impreze Reage gdzie towarzystwo jest raczej jednolite, wiekszosc osob z faweli, czesc dealerow, zadnych gringos(turystow). Podrygujac sobie w rytm reagge ,pociagajac piwko ze swiadomoscia,ze pasuje tu jak wol do karety, nagle meskie krzyki i wpada na dyskoteke 4 policjantow z pistoletami w dloniach krzyczac cos i mierzac w glab dyskoteki. Ku mojemu zdziwieniu tlum mlodych ludzi nie przejal sie tym zbytnio, zadnych piskow, niektorzy spokojnie wyszli nni dalej sie bawili i saczyli piwo. Po 10 minutach policja wyszla jakby nigdy nic. Dowiedzialem sie pozniej, ze ta dyskoteka to siedlisko dealerow i przeciez nic powaznego sie nie salo...:)

Wracajac do mojej wycieczki, wstalem o 5:30 , na zewnatrz jeszcze ciemno, deszcz lal jak prysznic, po porannej toalecie swit nastal w 15-20 minut, slonce, upal i krzyki malych malpek mokaki na drzewach (tak, tu glownymi mieszkancami drzewek owocowych sa male malpki, bardzo plochliwe). Podreptalem na autobus, czekajac na przystanku juz ktos probowal wyciagnac ode mnie 50 groszy na kawe. W autobusie o 6:30, tlum ludzi i to jakich, same mlode sliczne studentki z ksiazkami w reku. Autobus dojechal na glowny dworzec autobusowy gdzie juz trzeba pilnowac plecaka bo jest wielu chetnych. Szczesliwie,ze Brazylijczycy nie sa punktualni wiec pomimo mojego 15 minutowego spoznienia udalo mi sie zlapac autobus wyjezdzajacy z miasta. Centrum miasta tetnilo zyciem a fawele spaly...Patrzac na niewiarygodna ilosc obskornych dzielnic zrozumialem dlaczeko Salwador zamieszkuje 3mln. mieszkancow. Dalej lasy, pola zupelnie podobne do tych polskich z wyjatkiem palm, bananowcow i innych egzotycznych roslin. Po drodze widzialem wiele malych przydroznych miejscowosci, dziurawe drogi, domy w oplakanym stanie, ludzi sprzedajacych owoce przy drodze lub czekajacy na autobus na prowizorycznych drewnianych przystankach (chroniacych tylko przed sloncem). Po dwoch godzinach dojechalem do Cruz das Almas, malego skromnego miasteczka, ze swatygowanymi domkami, samochodami i uniwersytetem w trakcie renowacji. Jest tu jednak cos co odczuwa sie bardzo mocno, otwartosc i przyjacielskosc ludzi, chec pomocy i rozmowy.Pòd tym wzgledem Brazylia to na prawde nr 1. Tak wiec dojechawszy na teren uniwersytetu i ku mojemu zdziwieniu pomimo specyfiki rolniczej studiuje tu b.duzo dziewczyn o calej gamie odcieni skory nie w wiekszosci bialych jak to bylo w Salwadorze. Co do odcieni skory to jet ich mnostwo i jest to wynacznik atrakcyjnosci mlodych ludzi. Czesto slysze jak ktos z moich znajomych mowi, ze podoba sie jej/jego kolor skory i nie dlatego,ze jest bielszy czy ciemniejszy,tylko,ze jest sexi. To prawda niektore odcienie sa wyjatkowo apetyczne :)

Wracajac jednak na uniwersytet , spotkalem sie trojka profesorow z ktorych dwoje po godzinnej rozmowie zaproponowaly mi dach nad glowa i wyzywienie przez najblizsze tygodnie a w pozniejszym czasie napisza podanie o dofinansowanie mojej pracy. Tak wiec sprawy naszej organizacji posunely sie do przodu, dnia 30 marca rozpoczynam projekt od wizytacji grup producenckich w tym regionie, produkujacych owoce warzywa,przetwory i opakowania z recyklingu.

Pierwszym zadnaiem jest pomoc pewnej spolecznosci w suszeniu owocow celem sprzedazy produktow finalnych w restauracji uniwersyteckiej. Okazalo sie,ze takich grup producenckich powstaje tu coraz wiecej i wszyskie bez wzgledu na to co produkuja maja ten sam problem-kuleje marketing ich produktow, marek i kanalow dystrybucji. Po malych negocjacjach udalo mi sie naklonic uniwersytet do pomocy mi w swiadczeniu tego typu uslug, dostane wiec wszystkie kontakty, wlasne biuso i kompa-pozniej dofinansowanie ,zebym mial z czego zyc J Mysle,ze Hum.League najszbciej bedzie rozwijalo sie przy wspolpracy z uniwersytetami w rznych krajach. Mozliwosci sa nieograniczone trzeba tylko ostro glowkowac i gnac do przodu.
Aha, dodam jeszcze jakie sa relacje miedzy studentami a profesorami bez wzgledu na ich tytul, wszyscy sie obcalowuja, poklepuja, sciskaja, smialo takie relacja mozna okreslic jako dobra znajomosc lub przyjazn a nie nadrzednosc. Profesorowie interesuja sie sukcesami prywatnymi uczniow a dodam,ze jest to uniwersytet publiczny. Spacerujac wiec po terenie uniwersytetu ciagle ktos mnie zaczepial i wypytywal, raz jakas studentka, pozniej profesorka i ciagle ktos inny, wszyscy ciekawscy ktoz to przyjechal.
Droga powrotna do Salwadoru byla mniej relaksujaca, niestety z przyczyn zaladkowych musialem porwac sie na opuszczenie autobusu na jakims zadupiu (szczescie,ze byla stacja benzynowa) no i musialem lapac kolejny ktory przejezdzal...coz tak bywa.

Humor mi jednak dopisywal bo z niepotwierdzonych informacji wynika,ze bede jedynym Polakiem ktory bedzie mieszkal w tej miejscowosci.

Bez odbioru...
Mati

PS: Zdjecia po prawej z musicalu polaczonego z pokazem Capoeiry.

Salvador da Bahia - pierwsze odczucia.

2009-03-16T10:04:00.000-07:00

Dzien 25.02.2009 godz 17:00 Lotnisko Salvador de Bahia

Tak, to poczatek mojej podrozy do Brazylii. Spytacie jakie bylo twoje pierwsze wrazenie? Odopowiem, bylem wstrzasniety miastem, fawelami...wszystko jest tu inne, niewielu jest tu mieszkancow o mojej karnacji skory(choc nie uwazam jej za najjasniejsza) -wiekszosc to czarnoskorzy lub mulaci. Moje pierwsze wrazenie odnosnie miasta to...wielki slums pelen kolorowych budynkow , ludzi na ulicach (supermarkety i wieksze sklepy nie maja frontowych scian-sa na wpol otwarte), ludzie sprzedaja wszystko na ulicach, ubrane w zniszczone ciuchy dzieci biegala po wysokich na 5m scianach getta (favela). Tak, zycie plynie tu zupelnie inaczej.

Obecnie minelo 21 dni odkad jestem tutaj. Mieszkam do konca marca w hostelu w centrum historycznym miasta, poznaje ludzi, czasem pije piwko. Pelourinho, czyli centrum historyczne pelne jest turystow, zlodziei, zebrzacych dzieci. Za murami pieknie odnowionych kamienic znajduje sie favela w ktorej mieszka 70 rodzin. 2 dni temu mialem okazje odwiedzic to miejsce, domy-rudery z drewna i blachy falistej, how malych zwierzat na mieso, uprawa warzyw owocow i przede wszystkim handel narkotykami. 100m dalej inny swiat,swiat turystow, restauracje, pieniadze, swiat sztuczny. Smutna rzeczywistosc.

Salvador jest miastem gdzie fawele znajduja sie w centrum miasta , nie na obrzerzach jak to jest np. w Sao Paulo. Trzeba uwazac gdzie sie chodzi,szczegolnie wieczorem, lub po prostu ubrac sie skromnie i nie miec nic przy sobie:) tak walsnie robie i jak na razie dziala. Cale wybrzerze a szczegolnie czesc Barra zamieszkane jest przez bialych obywateli-potomkow portugalczykow. Nie mieszaja sie oni z czarnymi obywatelami, mioeszkaja w ekskluzywnych ogrodzonych apartamentowcach z widokiem na ocean, i strzezonych przez ochrone. Uniwersytet Federalny UFBA ktory mialem okazje niedawno odwiedzic jest mocno zaniedbany, 85-90 % studentow to biali. Najciekawsze jest,ze opuszczajac uniwerstet lub dzielnice Barra, prooprcja koloru skory odwraca sie, tak wiec na ulicach ok 98% to ciemnoskorzy. Latwo mozna wiec wywnioskowac,ze oprocz zniesienia niewolnictwa niewiele sie tu zmienilo jezeli chodzi o kolor skory i dostep do edukacji, pracy czy polityki i choc w Brazylii oficjalnie nie ma dyskryminacji rasowej, realnie kluje to w oczy.

Tak, Brazylia to kraj kontrastow (skrajne ubostwo i skrajne bogactwo) ale i kraj dobrych i zyczliwych ludzi, nie zwracajacych uwagi na kolor twojej skory, cieszacych sie z kazdego dnia, chetnych zawierania nowych znajpomosci.

Na zakonczenie pierwszego postu powinienem napisac 2 zdania dla czego tu jestem-dla niewtajemniczonych. Zaczne wiec od faktu,ze przed wyjazdem wraz z 15 wspanialymi osobami z Rzeszowa, z ktorych conajmniej kilkoro jest moimi przyjaciolmi zalorzyslismy organizacje Pozarzadowa HumanitarianLeague.org (RazemWiecej.org), ktorej celem jest kreowanie zachowan przedsiebiorczych w krajach lub regionach o wysokiej stopie ubostwa. Jako wyslannik organizacji trafilem tutaj, do Salvadoru (miasta o jednym z najwyzszych wskaznikow ubostwa w Brazylii, rolniczego regionu Bahia ktorego obywatele miesiac w miesiac zasiedlaja i tworza nowe fawele w najwiekszych miastach Brazylii). Obecnie jestem na etapie rozmow z fantastycznymi profesorami: Profª Guiomar Inez Germani
i Profª Alícia Ruiz Olalde (UFBA), ktore pomagaja mi znalezc dobra lokalizacje dla realizacji projektu. Prawdopodobnie projekt zlokalizowany bedzie w miasteczku Cruz das Almas 2h drogi autobusem z Salvadoru. Najblizsze dni dadza mi odpowiedz gdzie przyjdzie mi mieszkac i pracowac przez najblizszy rok.
Polubilem to miejsce, szczeglnie,ze pogoda jest istnie boska miedzy 26 a 36 stopni dzien w dzien i slonce, ktore swieci calkowicie prostopadle :)

Na razie koncze, kolejny post w najblizszych dniach.
Ciao,
Mati